حرفی که نمی‌توانم پس بگیرم

تنهایی در تختخواب و پشیمانی از حرفی که نمی‌توانم پس بگیرم:

در لحظه‌ی عذاب وجدان، مغزت در مدارِ «تفکر خلاف‌واقع» گیر می‌کند؛ تحقیقات عصب‌شناختی می‌گویند ناحیه‌ی اوربیتوفرونتال، همان جایی که تصمیم‌گیری و حرف‌زدن را کنترل می‌کند، سناریوی «اگر سکوت کرده بودم» را بارها شبیه‌سازی می‌کند. این شبیه‌سازیِ دردناک دقیقاً مکانیزمی است که جلوی حرفِ بعدی را می‌گیرد. اما سؤال این است: این درد، چمدان را باز می‌کند یا فقط درش را محکم‌تر می‌بندد؟

راهکار:

این متن تصویر یک خداحافظی ناتمام است: نوشیدنی جای حضور را گرفته و چمدان هنوز نماد رابطه‌ای است که می‌توانست باز شود. شاید این پشیمانی فقط سوگ آن آدم نیست؛ سوگِ حرفی است که می‌شد نگفته بماند.