فاصلهای که یک آهنگ نفرستاده ساخت:
در روانشناسی، اثر زیگارنیک میگوید ذهن آدمی کارهای ناتمام را بسیار بیشتر از کارهای تمامشده به یاد میسپارد. یک آهنگ نفرستاده، یک «تلنگر عاطفی» عقیممانده است که تا ابد در حافظه باز میماند. در نظریه «پیشنهادهای عاطفی» گاتمن، این آهنگ یک فرصت نادیده برای پاسخدهی به نیاز ارتباطی بود. جبراننشدهگی آن، سنگینتر از رد شدن یک آهنگ است. سکوت در اینجا، بلندترین نوا را ساخته. آیا آهنگهای ناتمام، جاودانهترین موسیقیهای زندگی ما نیستند؟
راهکار:
شاید زیباترین موسیقیها همانهاییاند که هرگز نواخته نشدند؛ فاصلهای که از جنس سکوت مشترک باشد، میتواند از هر آهنگی عمیقتر باشد. این نسرودگی شما را به هم وصل کرده، نه جدا.