حرف هایی که کسی نمی شنود

لبخند مصنوعی؛ وقتی درونت پر از حرف‌های ناشنیده است:

تحقیقات عصب‌شناسی نشان می‌دهد وقتی طرد یا نادیده‌انگاری می‌شویم، قشر سینگولات قدامی و اینسولا همان‌قدر روشن می‌شود که سوختگی فیزیکی درد ایجاد می‌کند. لبخند زدن در این حالت نه‌تنها تسلی‌بخش نیست؛ به مغز بازخورد دروغینِ «همه‌چیز خوب است» می‌دهد و چرخه‌ی سرکوب احساسات را عمیق‌تر می‌کند. در برخی فرهنگ‌ها این «لبخندِ تحمل» نماد قدرت شده، اما داده‌ها می‌گویند اضطراب مزمن را بالا می‌برد.

راهکار:

شاید سخت‌ترین بخش، نبودنِ شنونده نیست؛ شاید این است که هنوز خودت را جای شنونده‌ی حرف‌هایت نگذاشته‌ای. نوشتنِ همین حرف‌ها، بدون مخاطب، می‌تواند همان شنیدنی باشد که درونت دنبالش می‌گردد.