شعر کوتاه حامد عسکری: آه، پایان قائله:
آیا میدانستی که آه کشیدن یک واکنش فیزیولوژیک حیاتی است؟ هر آه، ریههای فروپاشیده را دوباره باز میکند و سطح اکسیژن را متعادل میسازد. جالبتر: دانشمندان دریافتهاند که آههای مکرر، سیستم عصبی را از استرس مزمن نجات میدهند. پس این «آه»ی که شاعر میگوید، فقط یک کلمه نیست؛ یک نفس حیاتبخش است. چرا در فرهنگ ما آه را نشانه ضعف میدانند، در حالی که بدن ما برای بقا به آن نیاز دارد؟
راهکار:
این شعر از قدرت نمادین «آه» میگوید. در روانشناسی، آه یک مکانیسم ناخودآگاه برای کاهش تنش است. برای تکمیل این حس، میتوانی به این فکر کنی که چه «قائلهای» در زندگیات هست که حتی یک آه میتواند کلید آن باشد - گاهی رها کردن، عمیقترین پاسخ است.