عشق بی دفاع؛ روایتی از پایان یک رابطه:
از منظر عصبشناسی، پایان یک رابطه همان نواحی مغزی را فعال میکند که در ترک اعتیاد درگیر میشوند؛ چون عشق نوعی سیستم پاداش دوپامینی است و قطع ناگهانی آن علائم محرومیت میسازد. از طرفی آسیبپذیری عاطفی شرط لازم صمیمیت است؛ بدون ریسک زخم خوردن، اتصال عمیق ممکن نمیشود. مغز انسان از دست دادن را حدود دو برابر قویتر از به دست آوردن پردازش میکند، برای همین پایانها اینقدر نامتناسب دردناکاند.
راهکار:
عشق بیدفاع نیست؛ اتفاقاً انتخابِ آسیبپذیری، شجاعانهترین حالتِ اتصال انسانی است. آنچه تمام میشود، تصور ما از رابطه است، نه توانایی ما برای عشق ورزیدن.