حرف آخر یک رابطه: دوست داشته نشدن دوباره:
در روانشناسی، این جمله نمونهای از «آسیب نارسیسیستی» است؛ تلاشی برای بازپسگیری قدرت با پیشبینی آیندهای که در آن عشقِ دادهشده بیهمتا و غیرقابل جایگزین جلوه کند. این پیشبینی بیشتر درباره کنترل روایت جدایی است تا واقعیت عاطفی آینده. آیا این یک نفرین است یا یک داستانسرایی درمانی برای کسی که میرود؟
راهکار:
این جمله از «قانون کمیابی روانشناختی» استفاده میکند که در آن، چیزی که برای همیشه از دست میرود، ارزشمندتر به نظر میرسد. میتوانی این ایده را با نوشتن از «آرامشی» که نویسنده پیدا میکند، گسترش دهی و تضادش را با بیقراری طرف مقابل عمیقتر کنی.