هرچه از دوست رسد؛ عشق بیقید و شرط در آینه شعر:
در عصبشناسی عشق، درد و لذت مسیرهای عصبی یکسانی دارند. مطالعات fMRI نشان میدهد دیدن معشوق همان مدارهای پاداشی مغز را روشن میکند که در اعتیاد به کوکائین فعال است. ناامنی عاطفی و «خار» دریافتی از معشوق، به خاطر ترشح دوپامین، دقیقاً به اندازه «گل» میتواند چسبندگی ایجاد کند. به همین دلیل است که عشقهای یکطرفه و حتی آزاردهنده هم گاهی ترک نمیشوند. آیا این همان رمزِ «شوق وصل» در عرفان است که مغز ما را اینطور گروگان میگیرد؟
راهکار:
تصور کنید «دوست» در این بیت نه فقط یک شخص، که خودِ زندگی است. از این زاویه، پذیرش «خس و خار» (رنجها و ناملایمات) هم بخشی از نورِ رشد و آگاهی میشود و بیت رنگِ فلسفهی تابآوری به خود میگیرد.