هر کسی در یک جای زندگی یار است؛ پس توقع بیجا نداشته باش:
تحقیقات علوم اعصاب نشان میدهد مغز ما دوستان را نه بهصورت «فرد»، بلکه بهصورت «بافت/موقعیت» ذخیره میکند؛ به همین دلیل ممکن است کسی در فضای دانشگاه یار عالی باشد، اما در سوگ یا بحران مالی ناگهان ناپیدا شود. این ضعف اخلاقی صرف نیست؛ شبکههای عصبی فقط در بافت آشنا فعال میشوند. درواقع «یارِ همهجای زندگی» یک افسانه است؛ آدمها پاسخگوی زمینههای خاصاند. آیا خودت هم برای هر آدم فقط یک نسخهی محدود شدهای؟
راهکار:
این جمله را میتوان برعکس هم خواند: هرکس فقط در «جای» خودش یار است؛ پس اگر نقش آدمها را با جایشان عوض نکنیم، هیچکس ناکامل نیست. بهجای توقع کلی، برای هر دوست یک موقعیت خاص تصور کن: یکی یار سفر است، یکی یار درد دل، یکی یار کار. همین نقشه کوچک، هم دلتنگیهایت را کم میکند، هم از ناامیدی بیجا نجاتت میدهد.