هویت و معشوق

بخش جدایی‌ناپذیر عشق: فراموشی تو یعنی فراموشی خودم:

واقعیت شگفت‌انگیز: عصب‌شناسی ثابت کرده که خاطره‌ی افراد مهم در مدارهای «خود» مغز ذخیره می‌شود – یعنی وقتی کسی را به یاد می‌آوری، همان نواحی که «من» تو را تعریف می‌کنند فعال می‌شوند. پس اگر واقعاً آن شخص را فراموش کنی، در سطح زیست‌شناختی بخشی از خودت را پاک کرده‌ای. حالا سؤال اینجاست: آیا می‌توان بدون از دست دادن هویت، عشقی را کهنه کرد؟

راهکار:

این جمله را می‌توان از منظر روانشناسی «خود گسترش‌یافته» دید: وقتی معشوق بخشی از هویت ما می‌شود، فراموشی او مساوی با انکار بخشی از خودمان است. برای مخاطبانی که تجربه‌ی مشابه دارند، شاید جالب باشد که بدانند این نوع وابستگی سالم در روابط عمیق طبیعی است، اما مرز آن با «ازخودبیگانگی» کجاست؟