هویت و دریا

وجودی از جنس دریا؛ من موجود دریایی‌ام:

آب دریا پر از دی‌ان‌ای محیطی است؛ هر موجود دریایی با هر حرکت، ردپای ژنتیکی‌اش را در آب می‌گذارد. یعنی «از جنس دریا بودن» فقط استعاره نیست: هویت زیستی مدام به محیط نشت می‌کند و از آن پس‌خور می‌گیرد. پس مرز میان خود و دریا دقیقاً کجاست؟

راهکار:

دریا موجودی نیست که فقط در آن شنا کرد؛ یک وضعیتِ سیال است. اگر وجودت از جنس دریاست، هویتت را نه با ساحل و ثبات، بلکه با جزرومد تعریف کن: عقب‌نشینی‌ها بخشی از قدرت برگشتن‌اند، نه نقص.