هویت فردی در عشق

نتیجه عشق: منِ بی‌من | از دست دادن خود در رابطه:

واقعیت علمی: در عشق شدید، همان نواحی مغز که در اعتیاد فعال می‌شوند (جسم مخطط و هسته اکومبنس) فعالیت می‌کنند و قشر پیش‌پیشانی که مسئول خودآگاهی است، کاهش فعالیت دارد. یعنی مغز تو واقعاً 'من' را موقتاً خاموش می‌کند تا پیوند عاطفی عمیق‌تر شود. سوال: آیا این 'بی‌منی' مکانیزمی تکاملی برای بقای پیوندهای اجتماعی است؟

راهکار:

این پارادوکس کلاسیک عشق است: در هم‌آمیختن با دیگری، خود را گم می‌کنی تا خودی تازه متولد شود. شاید «بی‌منی» پلی است به «ما» شدن.