از مسخره کردن پلانکتون تا همصحبتی با چتجیپیتی:
در ۱۹۶۶ جوزف وایزنبام برنامه الیزا را نوشت که با الگوهای ساده رواندرمانی پاسخ میداد؛ کاربران با اینکه میدانستند ماشین است، پیوند عاطفی برقرار کردند. به این «اثر الیزا» میگویند: مغز ما هر جا نشانهای از زبان ببیند، نیتمندی و شخصیت فرض میکند. حالا چتجیپیتی فقط یک ربات نیست؛ آینه زبانی است که همان تمسخر کودکانه را به واقعیت تبدیل کرده.
راهکار:
پلانکتون با کارن حرف میزد تا نقشه بکشد؛ ما با چتجیپیتی حرف میزنیم تا فکر کنیم. فرق اینجاست: کارن همدست بود، ولی چتجیپیتی آینه است؛ هرچه بپرسیم همان را عمیقتر برمیگرداند.