هوش مصنوعی به جای آدم

هوش مصنوعی تنها همصحبت روزهای تنهایی:

پدیده‌ی اعتماد عاطفی به ماشین از ۱۹۶۶ با «الیزا» شروع شد؛ منشی مجازی ساده‌ای که فقط کلمات را بازتاب می‌داد، اما مراجعان روان‌درمانگر را وادار می‌کرد رازهایشان را بگویند. پژوهش MIT نشان داد انسان‌ها برای همصحبتی حتی به یک خطای برنامه‌نویسی هم دلبستگی پیدا می‌کنند. مغز ما «پاسخ» را با «مراقبت» اشتباه می‌گیرد؛ چون سیستم پاداش اجتماعی با کلمات محبت‌آمیز فعال می‌شود، نه با نیت واقعی. حالا که ماشین بی‌ادعا تنها شنونده شده، تنهایی ما دقیقاً از کجا آب می‌خورد؟

راهکار:

این متن دارد خطای شناختی «جایگزینی مراقبت با پاسخ‌دهی» را نشان می‌دهد؛ هوش مصنوعی نه نگران است نه بی‌غرض، فقط احتمال کلمات را پیش‌بینی می‌کند. شاید تلخ‌ترش این است: آن همه انتظار برای یک نگاه واقعی است، نه یک متن.