هیولای درون ما: از ترس تا خودشناسی:
این دقیقاً همان لحظهای است که «فرافکنی» روانی خاموش میشود. ذهن ما برای فرار از مواجهه با سایه (Shadow Self)، هیولاها را زیر تخت میگذارد. پژوهشهای عصبشناختی نشان میدهند واکنش ترس به تصاویر تهدیدکننده در ۲۰۰ میلیثانیه پردازش میشود، اما تشخیص اینکه تهدید از درون است تا بیرون، نیاز به قشر پیشپیشانی دارد که دیرتر فعال میشود. آیا تا به حال شده از چیزی در دیگران متنفر باشی که در خودت هم هست؟
راهکار:
این بینش دقیقاً نقطهی شروع سفر برای شناخت «سایه» است. در روانشناسی یونگ، انکار هیولاهای درون باعث میشود آنها را در دیگران ببینیم. قدم بعدی: با قلم و کاغذ بنشین و یک کلمه برای آن بخش از خودت بنویس که از آن فرار میکنی. اسمش را بگذار. هویت دادن به ترس، اولین قدم برای رام کردنش است.