حواسش به ستاره‌ها بود

ماه من بودی اما نگاهت به ستاره‌ها بود:

از نظر نجومی، ماه نزدیک‌ترین و درخشان‌ترین جرم آسمانی در شب است، اما مغز انسان به‌طور ذاتی تازگی را بر ثبات ترجیح می‌دهد. «پدیده‌ی عادت‌پذیری لذت» نشان می‌دهد که حضور دائمی یک نعمت، ارزش درک‌شده‌اش را کاهش می‌دهد؛ درحالی‌که ستاره‌های دور و کم‌نور، چون دست‌نیافتنی‌اند، جذاب‌تر به نظر می‌رسند. این خطای شناختی در روابط عاطفی هم دیده می‌شود: ماه همیشه هست، پس حواس به ستاره‌ها پرت می‌شود. آیا مشکل از ستاره‌هاست یا از نگاه بیننده؟

راهکار:

این متن استعاره‌ای از یک خطای شناختی رایج است: تمرکز بر آنچه نیست، به‌جای آنچه هست. شاید آن ستاره‌ها فقط بازتاب نور ماه تو باشند؛ گاهی جذابیت، توهم فاصله است.