کنایه عاشقانه به پاکی و هوای تهران:
ذرات معلق کمتر از ۲.۵ میکرون در هوای تهران نهتنها وارد ریه میشوند، بلکه از راه عصب بویایی مستقیم به مغز راه پیدا میکنند و التهاب عصبی ایجاد میکنند؛ پژوهشها این التهاب را با افزایش رفتارهای پرخاشگرانه و کاهش اعتماد بینفردی مرتبط دانستهاند. همزمان، مغز انسان بوهای نامطبوع را با قضاوت اخلاقی سختگیرانهتر پردازش میکند؛ یعنی هوای آلوده فقط ریه را خسته نمیکند، بلکه قضاوتهای ما درباره پاکی و صداقت را هم تیره میکند.
راهکار:
این جمله را میتوان جور دیگری خواند: هوای تهران پر از ذرات نامرئی است و آدمها هم در همین هوا نفس میکشند؛ پس شاید «پاکی» در تهران یک وضعیت شکننده است، نه یک صفت ثابت. عشق در چنین شهری یعنی فیلتر کردن آلودگیها، چه از هوا چه از آدمها، بدون اینکه خودت خفه شوی.