هوای دودی تهران و سکوتی که از فریاد بلندتر است:
ذرات PM2.5 تهران فقط ریه را درگیر نمیکنند؛ پژوهشها نشان میدهد این ذرات از مسیر بویایی مستقیم به مغز میرسند و آمیگدال را تحریک میکنند؛ یعنی در هوای دودی، مغز آمادهتر برای تنش و خاموشی هیجانی است. سکوت بعد از نعره شاید فقط انتخاب شخصی نباشد؛ یک واکنش عصبی به آلودگی است.
راهکار:
اینجا دود تهران فقط پسزمینه نیست؛ مثل یک شخصیت دوم در شعر نشسته. سکوتِ بعد از نعره را میشود نه تسلیم، بلکه مرزگذاری خواند؛ کسی که ساکت میشود، گاهی بلندتر از داد، فاصلهاش را اعلام میکند.