تو هنرمند زندگی خودت هستی؛ قلمو را به دیگری نده:
در آزمایش‌های بنجامین لیبت، فعالیت مغز حدود ۳۰۰ میلی‌ثانیه پیش از آگاهی از تصمیم دیده می‌شود؛ حس «من انتخاب کردم» بعد از آن ساخته می‌شود. یعنی ذهن روایتگری است که پس از وقوع، نویسندگی را به خود نسبت می‌دهد. اگر قلمو دست دیگری هم باشد، مغز داستان «خودم کشیدم» را می‌سازد. این پارادوکس اراده چه چیزی از اختیار باقی می‌گذارد؟
راهکار:
این جمله زندگی را مثل تابلویی تمام‌شده می‌بیند؛ در حالی که تجربه انسانی بیشتر شبیه بوم زنده و لایه‌لایه است. «قلمو را به کسی نده» یعنی اجازه نده دیگری معنای تجربه‌هایت را تعیین کند، نه اینکه هرگز از رنگ و فرم دیگران الهام نگیری. هنر زندگی در ترکیب «انتخاب خودت» با «تأثیرپذیری آگاهانه» است؛ نه در انزوا، نه در واگذاری کامل.