ابر هنر بود، باران تفسیر اشتباه:
در علوم شناختی به این پدیده «سوگیری نتیجه» میگویند: ما فرآیند را نادیده میگیریم و فقط خروجی را قضاوت میکنیم. جالب اینجاست که ابر برای باریدن به ذرات غبار نیاز دارد (هستههای میعان)؛ یعنی حتی زیباترین هنر هم برای ظهور به یک محرک پیشپاافتاده وابسته است. آیا جامعه ما حاضر است به جای باران، به ابر نگاه کند؟
راهکار:
این متن رو میشه بهعنوان استعارهای از هنرمندان یا ایدهپردازانی دید که کار اصلیشان (ابر) نادیده گرفته میشه و مردم فقط به نتیجه ملموس (باران) توجه میکنن. پیشنهاد میکنم در پست بعدی، یک مثال واقعی از یک هنرمند یا مخترع بیارید که فرآیند خلاقانهاش (ابر) از محصول نهاییاش (باران) جذابتر بوده.