هنر آرام بودن یا جسارت وحشی شدن؟ انتخاب با توست:
تحقیقات عصبشناختی نشان میدهد که «آرام بودن» نیازمند فعال بودن قشر پیشپیشانی (مدیر اجرایی مغز) است، در حالی که «وحشی شدن» با کاهش فعالیت همان ناحیه و فعال شدن آمیگدال (مرکز هیجان) همراه است. جالب اینجاست که هر دو حالت در شرایط خاص بقا را تضمین میکنند: آرامش برای حل مسئله، وحشیگری برای فرار از خطر. پس شاید این انتخاب واقعی نیست، بلکه یک سوئیچ هوشمندانهٔ تکاملی است. سؤال برای شما: چه زمانی مجبور شدهاید برخلاف طبیعتتان رفتار کنید؟
راهکار:
این جمله یک دیالکتیک زیبا از تضادهای درونی آدمی را نشان میدهد. شاید بتوانی با اضافه کردن یک مثال روزمره (مثلاً در محل کار آرام، در مهمانی وحشی) آن را ملموستر کنی. یا بپرس: «آیا این دو حالت در یک موقعیت میتوانند همزمان وجود داشته باشند؟»