هنوز به فکرتم

هنوز به فکرتم و چرا صبر کردم؟:

آیا می‌دانستید مغز انسان هنگام انتظار برای یک عزیز، همان مسیرهای عصبی را فعال می‌کند که هنگام مصرف مواد مخدر؟ انتظار طولانی باعث ترشح دوپامین و تشدید وابستگی می‌شود. به همین دلیل است که یادگارها در غیاب، پررنگ‌تر می‌شوند. آیا شما هم در انتظار کسی هستید که فقط در خاطراتتان زنده است؟

راهکار:

پاسخ به سوال متن: انتظار خودش نوعی عشق و وفاداری به خاطره است. هر بار که صبر می‌کنی، داری به یادگار بودنش عمق می‌بخشی، نه به آینده‌ای که شاید هرگز نمی‌آید.