هیچ اتفاقی تصادفی نیست؛ نگاهی به همزمانی یونگ:
مغز انسان برای بقا طوری طراحی شده که الگو ببیند؛ به همین دلیل تصادفهای معنادار را «همزمانی» مینامیم. در ریاضیات اما قانون اعداد بزرگ میگوید رویدادی با احتمال یک در میلیون، در میان میلیاردها اتفاق روزانه، تقریباً قطعی است. از طرفی در فیزیک کوانتوم، قطعیت علیتی جای خود را به احتمال داده است. مرز میان الگو و توهم کجاست؟
راهکار:
این پارادوکس را میشود از دریچه علوم شناختی باز کرد: ما برای فرار از اضطرابِ بینظمی، روایت میسازیم و به آن «معنا» میگوییم؛ درحالیکه در فیزیک کوانتوم، عدم قطعیت ذاتی است. پس تصادفی نبودن، بیشتر یک تجربه انسانی است تا قانون هستی.