هیچ چیز همیشگی نیست حتی عشق:
تحقیقات علوم اعصاب نشان میدهد که مرحلهی عاشقانهی شدید (limerence) معمولاً بین ۱۲ تا ۱۸ ماه طول میکشد. در این مدت دوپامین و نوراپینفرین بالا میروند و سروتونین کاهش مییابد. پس از آن، عشق به مرحلهی دلبستگی (attachment) با ترشح اکسیتوسین و وازوپرسین تغییر میکند. پس شاید «همیشگی نبودن» به معنای مردن عشق نیست، بلکه تکامل آن است.
راهکار:
این نگاه تلخ را به فرصتی برای قدردانی از لحظههای ناب تبدیل کن. ناپایداری دلیل بیارزشی نیست، بلکه موهبت حضور آگاهانه را به ما میدهد.