عشق واقعی؛ تنها چیز همیشگی در جهان گذرا:
طبق قانون دوم ترمودینامیک، همهچیز در جهان به سمت بینظمی و زوال میرود؛ حتی ستارهها میمیرند. اما مغز انسان هنگام عشق، دوپامین و اکسیتوسین ترشح میکند که شبکههای عصبی را بازسازی میکند؛ یعنی عشق واقعی نهتنها یک احساس، بلکه یک فرآیند زیستی برای مقاومت در برابر فرسایش زمان است. پس شاید این ادعا درست باشد: عشق، تنها سیستم ضد آنتروپی ذهن ماست. آیا شما عشق را یک نیروی فیزیکی میدانید؟
راهکار:
این ایده را میتوان با تصویر یک ساعت شنی و دستی که آن را نگه داشته بازآفرینی کرد؛ عشق به مثابه تنها چیزی که از میان انگشتان زمان نمیلغزد.