بعد از مادر؛ خواهر همدم و تنها رفیق همیشگی:
در روانشناسی تحولی، خواهر اغلب نخستین مراقب ثانویه است؛ پژوهشها نشان میدهند گفتوگو با خواهر سطح هورمون استرس را در تنشهای خانوادگی کاهش میدهد و کنار آمدن با تعارض را بدون قطع رابطه یاد میدهد. اگر خواهر نباشد، سامانه خودمراقبتی فعال میشود؛ خودگویی با ضمیر دوم شخص («تو میتوانی») مغز را چنان فعال میکند که گویی حامی واقعی کنار توست. آیا میتوان برای خود همان تکیهگاه امن شد؟
راهکار:
این متن را میشود از زاویه نظریه دلبستگی بازخوانی کرد: تکیهگاه بعد از مادر در واقع نسخه درونیشدهای از مراقبت اولیه است؛ به همین دلیل حتی وقتی خواهری نباشد، آن صدا در قالب «خودِ» همدم درونیات فعال میشود. پس خلأ خواهر همیشه به تنهایی مطلق ختم نمیشود.