همرنگ عشق؛ بیت معروف سورنا:
بدن ما پیش از آنکه شاعرانه «همرنگ» شویم، بیاختیار این کار را میکند: نورونهای آینهای باعث تقلید حالت چهره و لحن صدا میشوند؛ برای همین کنار کسی که دوستش داریم ناخودآگاه شبیه او میخندیم یا آرام میشویم. آفتابپرستها هم رنگ را فقط برای استتار عوض نمیکنند، بلکه برای گفتوگوی احساسی تغییر رنگ میدهند. اگر همرنگ شدن یک رفلکس عصبی است، عشق انتخاب است یا واکنش؟
راهکار:
این جمله را میتوان نه از دریچه وابستگی، که از پنجره همدلی خواند: پژوهشها نشان میدهند زوجها پس از مدتی حالات چهره و حتی ریتم قلبشان با هم هماهنگ میشود؛ «همرنگ شدن» در عشق شاید همان همدلی ناخودآگاه است.