همراه سکوت

تنهایی و سکوت؛ وقتی کسی برای قسمت‌کردن سکوت نیست:

در علوم اعصاب، سکوت مشترک با فرد مورداعتماد، فعالیت شبکه پیش‌فرض مغز را همگام می‌کند؛ همان شبکهٔ خوداندیشی و همدلی. ژاپنی‌ها به فضای بین دو نفر «ما» می‌گویند. هایدگر زبان را خانهٔ هستی می‌دانست، اما سکوت را راهی به حضور. تنهایی وقتی عمیق می‌شود که کسی این حضور خاموش را با تو قسمت نکند.

راهکار:

سکوتِ قسمت‌شدنی، برعکس تصور، خلأ را پر نمی‌کند؛ آن را به آینه بدل می‌کند. تنهایی واقعی نه نبودِ حرف، که نبودِ کسی است که بتواند سکوت تو را بدون ترجمه بفهمد.