همراهی با ستمگر

پارادوکس نان جهل و ایستادن با ظالم:

بر اساس پدیده «توجیه سیستم» در روانشناسی، حتی قربانیان نابرابری برای حفظ ثبات ذهنی، ناخودآگاه از حامیان ظلم دفاع می‌کنند. اتفاقی مشابه در آزمایش میلگرم (۱۹۶۱) دیده شد که ۶۵٪ افراد حاضر شدند به فرد بی‌گناه شوک بدهند چون به مقام «دانشمند» اعتماد داشتند. آیا این مکانیسم ذهنی همان «خاک تو سر» این بیت است؟

راهکار:

این بیت به پارادوکس «توجیه سیستم» برمی‌گردد: قربانیان نابرابری گاه برای کاهش ناهماهنگی شناختی، سیستم ظالمانه را عادلانه می‌پندارند. آیا راهی برای شکستن این چرخه از طریق آگاهی جمعی هست؟