فلسفه انتخاب همنشین: با کسی بنشین که شکر دارد:
تحقیقات عصبشناسی نشان میدهد «نورونهای آینهای» مغز وقتی با آدمهای پرانرژی و مهربان هستیم فعال میشوند و سطح اکسیتوسین بالا میرود؛ حتی ضربان قلب دو نفر گفتوگوکننده با هم هماهنگ میشود. پس «نشستن در دکان کسی که شکر دارد» فقط یک توصیه اخلاقی نیست؛ یک استراتژی عصبشناختی برای تنظیم سیستم پاداش مغز است. حالا حساب کن بیشترین وقتت را در کدام «دکان» میگذرانی؟
راهکار:
این تصویر را به فضای تاو ببر: بهجای اسکرول بیهدف، یک «فهرست دکانهای شکردار» از حسابهایی بساز که هر پستشان بهت انرژی و آگاهی میدهد؛ بعد همین هفته سه پست از آنها را با دوستت به اشتراک بگذار.