مظلومیت ملتی که باید غیرنظامی بودن مدرسهاش را ثابت کند:
در حقوق بینالملل، اصل «تمایز» بار اثبات را روی مهاجم میگذارد؛ پروتکل اول ژنو حمله به بیمارستان یا مدرسه را تنها با اثبات «استفاده نظامی» مجاز میداند. اما در عمل، «وارونگی بار اثبات» رخ میدهد: قربانی باید پیش از سوگ، غیرنظامی بودن را ثابت کند. این پدیده در روانشناسی قضایی «قربانیانگاری معکوس» نامیده میشود.
راهکار:
این متن یک پارادوکس حقوقی را برجسته میکند: قربانی پیش از سوگ، به کارگاه اثبات تبدیل میشود. در حقوق بشردوستانه، اصل تفکیک بار اثبات را بر مهاجم میگذارد، نه بر غیرنظامی. پس پرسش اصلی این نیست که مدرسه نظامی بود یا نه؛ پرسش این است که چه کسی باید ثابت کند و چرا روایت قربانی همیشه در جایگاه متهم مینشیند.