همه ستاره دارن ولی من ماه دارم

همه ستاره دارن ولی من ماه دارم:

در آسمان شب، ماه اغلب پرنورتر از ستاره‌ها دیده می‌شود چون قمری نزدیک با بازتاب نور خورشید است، نه چون از ستاره‌ها بزرگ‌تر است؛ ستاره‌ها خورشیدهای دورند. همین «قابل‌دسترس بودن» و نزدیکی، در ذهن ما ارزش را بزرگ‌نمایی می‌کند و ماه را یگانه جلوه می‌دهد. ارزش، ذاتی است یا محصول فاصله و نور؟

راهکار:

این جمله ستاره‌ها را به فراوانی و ماه را به یگانگی گره می‌زند؛ لایه‌ی طنزآمیزترش این است که ماه تنهاست اما همین تنهایی، آن را از جمع ستاره‌ها متمایز می‌کند.