همه رفتنی هستیم

همه رفتنی هستیم؛ یکی زودتر، یکی دیرتر:

روان‌شناسی «برجسته‌سازی مرگ» نشان می‌دهد یادآوری فناپذیری، ناخودآگاه انسان را به معنا، ماندگاری و حتی دفاع از باورها می‌راند؛ در آزمایش‌ها قضاوت و خرید را تغییر می‌دهد. ترس از رفتن، اغلب به ساختن چیزی تبدیل می‌شود که دیرتر از خودمان می‌ماند. کدام اثر را جا می‌گذارید؟

راهکار:

این جمله فقط خبر مرگ نیست؛ یادآور تراکمِ «حالا»ست. اگر ماندن قطعی نیست، ارزش زندگی در شدتِ لحظه‌هاست نه در طول تقویم. شاید ماندگاری، نه در نبودن، بلکه در اثری است که در دیگران به جا می‌گذاریم: یک مهربانی کوچک، یک حرف صادقانه، یک خاطره که بعد از ما هم نفس می‌کشد.