همه مثل من نیستند

جایی باختم که فکر می‌کردم همه مثل منند:

خطای «اجماع کاذب»: ذهن خودش را معیار جهان می‌گیرد و بیش‌برآورد می‌کند که دیگران مثل او فکر و رفتار می‌کنند. در آزمایش راس ۱۹۷۷، دانشجویانی که دعوت به تبلیغ را می‌پذیرفتند، پذیرش را در اکثریت می‌دیدند؛ ردکننده‌ها هم رد را. این خطا سرمایه‌گذاری عاطفی روی آدم‌های شبیه‌نشده را گران تمام می‌کند.

راهکار:

آن «باختن» نقطه‌ای نبود که تو کم آوردی؛ نقطه‌ای بود که فرض «همه مثل منند» ترک خورد. آدم‌ها نه کپی تو هستند و نه لزوماً علیه تو؛ فقط نقشه‌های ذهنی متفاوتی دارند. این ترک، شروع دیدن واقعی آدم‌هاست؛ همان جایی که شباهت‌های خیالی می‌ریزند و رابطه‌های واقعی جا باز می‌کنند.

دلیل مشکلاتم: پنداشت همه مثل من هستند: