چرا باید بخوره تو ذوقت تا بفهمی همه مثل خودت نیستن؟:
این همان «اثر اجماع کاذب» است؛ مغز ما تمایل دارد تصور کند دیگران مثل ما فکر و رفتار میکنند، چون برای پیشبینی جهان از خودش الگو میگیرد. در پژوهشی معروف، افرادی که رفتاری خلاف یا درست انجام میدادند، درصد همراهی دیگران را خیلی بیشتر از حد واقعی تخمین زدند. وقتی این پیشبینی درهم میشکند، همان مسیرهای عصبیِ درد فیزیکی در مغز فعال میشود؛ یعنی تلخکامی فقط یک استعاره نیست. سؤال این است: آیا این سوختن، میتواند قضاوتهای بعدیات را دقیقتر کند؟
راهکار:
این جمله را میشود به «دستگاه کالیبراسیون» تشبیه کرد: هر ناامیدی، یک دادهی تازه دربارهی فاصلهی مدل ذهنیات با واقعیت است؛ نه برای بدبین شدن، بلکه برای دقیقتر انتخاب کردن آدمهای بعدی.