همه میرن

بچسب به غرورت؛ تهش همه میرن:

پارادوکس غرور: روان‌شناسی به آن «عزت نفس دفاعی» می‌گوید؛ سپری که درد طرد را کم می‌کند اما فاصله می‌سازد. مطالعه ۷۵ ساله هاروارد نشان داد کیفیت روابط، نه غرور، قوی‌ترین پیش‌بین سلامت و شادی است. غرور مثل مسکن است: درد را خواب می‌کند، زخم را درمان نمی‌کند. تهش همه می‌روند، اما زره هر چه سنگین‌تر باشد، آدم‌های بیشتری پشت آن گم می‌شوند.

راهکار:

غرور مثل چتره؛ زیر بارون خوبه، ولی اگه همیشه باز بمونه، آفتاب رو هم ازت می‌گیره. تهش همه میرن، ولی اون‌هایی که می‌مونن اگر پشت چتر پنهون بمونی، دیده نمیشن.