همه یک روزی جای ما را می‌گیرند

همه یک روزی جایمان را می‌گیرند؛ موقتی بودن جایگاه:

در سازمان‌ها پدیده‌ای به نام «قانون پیتر» وجود دارد: افراد تا سطح ناتوانی‌شان ارتقا می‌یابند. اما تیره‌تر آن است که هر نقش مثل تابعی است که با «نفر» پر می‌شود، نه «شخص». مغز ما با خطای «اثر جایگاه»، ارزش را به صندلی می‌چسباند، نه به نشسته. تاریخ روم هم نشان داد حتی سزارها با یک سنا و جانشین جایگزین شدند.

راهکار:

جایگاه مثل صندلی قطار است؛ تو مسافری، نه صندلی. اینکه کسی جایت را بگیرد یعنی مسیر ادامه دارد، نه اینکه حضورت بی‌اثر بود. ردّ تو در آدم‌ها می‌ماند، نه در صندلی.