همه دار و ندار

پناهگاه من؛ عشقی که بعد از خدا خط قرمز است:

در علوم اعصاب، عشق رمانتیک شدید همان نواحی مغزی را روشن می‌کند که تجربه‌های مذهبی و وجد عرفانی فعال می‌کنند؛ به‌ویژه هسته دمی و ناحیه تگمنتوم شکمی. پژوهش‌های هلن فیشر نشان می‌دهد وابستگی به معشوق از نظر ترشح دوپامین شبیه اعتیاد است و مغز برای دفاع از او «خط قرمز»های شناختی واقعی می‌سازد. آیا پناهگاه عاطفی می‌تواند جایگزین پناهگاه معنوی شود یا مکمل آن است؟

راهکار:

از نگاه روان‌شناسی، توصیف معشوق به‌عنوان «پناهگاه» و «خط قرمز» فعال‌شدن سیستم دلبستگی ایمن است؛ مغز بین عشق رمانتیک شدید و تجربه‌های معنوی عمیق تمایز چندانی قائل نمی‌شود.