همه چیز را یکبار گفتن

انتخاب سکوت: وقتی همه چیز را یکبار گفته‌ای:

در فیزیک کوانتوم، مشاهده، موجِ احتمالات را به ذره‌ای قطعی فرو می‌ریزد. کلام نیز افکار بی‌کران را در واژه‌های محدود می‌خشکاند. آنکه سکوت می‌کند، گویی ابری از تمام معناهای گفته‌نشده را حفظ کرده است. «همه چیز را یکبار گفتن» یعنی او پیش‌تر مشاهده‌گری را انجام داده و حالا سکوتش، پژواک کوانتومی همان مشاهده است. سؤال اینجاست: آیا این سکوت، آزادی نهایی از دام زبان نیست؟

راهکار:

تصور کن سکوت آخرین جمله‌ایست که هرگز نوشته نشد، اما خوانده می‌شود. «همه چیز را یکبار گفتن» یعنی جهانِ کلمات برای تو به انتها رسیده و اکنون هر نگفته‌ای، خودش بلندترین فریاد است. این سکوتِ سرشار، امضای کسیست که حرفش را زده و حالا مخاطب را به تأویل بی‌پایان دعوت می‌کند.