بزرگ شدن یعنی فراموشی؛ آرزوی ماندن در دنیای رفتنیها:
نکتهٔ شگفتانگیز: در علوم اعصاب، هر بار که خاطرهای را به یاد میآوریم، مدار عصبی آن تغییر میکند. پس حافظه نه فیلمی ثابت، بلکه نقاشیای است که هر لحظه بازنویسی میشود. پارادوکس «ماندن» اینجاست: هرچه بیشتر تلاش کنیم چیزی را نگه داریم، بیشتر آن را تحریف کردهایم. آیا «رفتن» برای «ماندن» لازم است؟
راهکار:
شاید «ماندن» برخلاف تصور ما، یک لحظه نیست؛ یک نیروی فعال است. آنچه باقی میماند همان چیزی است که هر روز با انتخاب خودت به آن جان میدهی، نه چیزی که بیهوده انتظارش را میکشی.