همه چیز ممکنه

قدرت باور؛ چرا همه چیز ممکن می‌شود؟:

مغز شما بین واقعیت و انتظار فرق نمی‌گذارد؛ در آزمایش‌های تصویربرداری، وقتی به کسی دارونما می‌دهید و می‌گویید مسکن است، همان نواحی پردازش درد فعال می‌شوند. همچنین نورون‌های دوپامین در لحظه‌ی انتظار پاداش، بیشتر از خود پاداش فعال می‌شوند. یعنی باورِ ممکن بودن فقط یک حس نیست؛ یک سوخت شیمیایی برای رفتار است. سؤال این است: اگر باور می‌تواند مسیر عصبی بسازد، چه چیزی جلوی باور شما را گرفته؟

راهکار:

برای گسترش این ایده، یک آزمایش جذاب این است: هر روز یک «غیرممکن» را به سه قدم کوچک قابل اجرا تبدیل کن و فقط همان روز اولین قدم را انجام بده؛ این کار، باور را از یک شعار به یک تجربه زیسته تبدیل می‌کند.