وحدت وجود در بیت معروف مولانا: همه اوست:
در پژوهشهای عصبالهیات، تجربهٔ وحدت وجود با پدیدهای به نام «خودرهاشدگی گذرا» (Transient Hypofrontality) گره خورده است: وقتی قشر پیشپیشانی و لب آهیانهای کمفعال میشوند، حس تمایز «من» از «جز من» محو میشود و فرد همه چیز را یکی ادراک میکند. حتی راهبانی که در حالت خلسه قرار میگیرند، اسکنهای مغزیشان دقیقاً همین الگو را نشان میدهد. این همان چیزی است که مولانا هشت قرن پیش فقط با واژهها بازآفرینی کرد. آیا فنا شدن مرزهای ذهن، گامی به سوی حقیقت است یا یک توهم مفید برای بقا؟
راهکار:
این بیت تجربهای از «وحدت» را توصیف میکند که عصبشناسان آن را با کاهش موقت فعالیت لب آهیانهای (Parietal Lobe) مرتبط میدانند؛ ناحیهای که مرز میان خود و محیط را ترسیم میکند. اگر خواستی خودت شعر عرفانی بگویی، از محرومیت حسی یا تمرکز عمیق روی یک حس واحد شروع کن تا مرزهای «من» محو شود.