اگر تراپیست بودم؛ هنر گفتن «منم» در جلسه تراپی:
در رواندرمانی، خودافشایی درمانگر شمشیر دولبه است: پژوهشها میگویند خودافشایی مختصر اتحاد درمانی را تقویت میکند، اما «منم» زیاد مراجع را به شنونده داستان درمانگر تبدیل میکند. راجرز همدلی را ورود موقت به دنیای دیگری میدانست، نه تصرف آن. مرز کجاست؟
راهکار:
طنز ماجرا اینجاست: «منم» در جلسه تراپی مثل نمک است؛ کمی از آن اعتماد میسازد، زیادیاش کل غذا را به مزه خود درمانگر درمیآورد. مراجع برای شنیدن داستان درمانگر نمیآید، برای دیده شدن داستان خودش میآید.