همدلی با زندانیان

بنام محرومان و دلشکستگان؛ روایت پشت میله:

در علوم اعصاب اجتماعی، «طرد و بی‌عدالتی ادراک‌شده» در همان شبکه‌های عصبی درد جسمی پردازش می‌شود؛ یعنی دلشکستگی استعاره محض نیست. همچنین روایت اول‌شخص از رنج، بیش از آمار خام همدلی و کنش جمعی برمی‌انگیزد. رنج محرومان وقتی «داستان» می‌شود، از حاشیه به مرکز توجه می‌آید. چند روایت اول‌شخص از پشت میله شنیده‌اید؟

راهکار:

این متن را می‌توان نه دعای رنج، بلکه اعتراضی شاعرانه به فراموشی خواند. زاویه تازه این است که «بنام» را از تقدیس درد به سمت دیده‌شدن آن ببریم: رنج محرومان و دلشکستگان را نه مقدس، بلکه قابل روایت و پیگیری نشان بده؛ مثلاً یک رشته‌روایت کوتاه از تجربه‌های واقعی و بی‌نام.