باران غمانگیز و همدلی آسمان با دلتنگیام:
پدیده «همدلی با طبیعت» ریشهای روانشناختی دارد: مغز انسان با سیستم نورونهای آینهای، احساسات خود را به اشیاء و رویدادها فرافکنی میکند. وقتی غمگین هستیم، قشر پیشپیشانی میانجی این فرافکنی است و آسمان بیتفاوت را «غمبار» میبینیم. جالب آنکه بوی خاک بارانخورده (پتریکور) برخلاف تصور، با تحریک ترشح سروتونین، شادیآور است نه غمانگیز. اگر باران واقعاً غم را میفهمید، چرا بویش ما را ناخودآگاه خوشحال میکند؟
راهکار:
باران، بوم سفید ذهن ماست؛ غم، عشق یا شوق را خودمان بر آن نقاشی میکنیم. هیچ قطرهای غمگین نیست، فقط ما غمگینیم و باران، تنها ریتمی برای ضربان قلبمان میشود. شاید اگر باران را نه همراه غم، که پاککننده آن بدانی، نمنمهایش آرامبخش شوند.