همان قدر باش که هستند برایت:
تحقیقات روان‌شناسی اجتماعی نشون میده که مغز انسان به طور ناخودآگاه «عدالت تبادلی» رو رصد می‌کنه. وقتی احساس کنیم در رابطه‌ای بیش از حد می‌دهیم یا می‌گیریم، هورمون استرس کورتیزول بالا می‌ره و رضایت کاهش پیدا می‌کنه. جالب اینجاست که این حس تعادل حتی در روابط با اشیاء هم وجود داره: مردم حاضرن برای یه لیوانی که خودشون انتخاب کردن، بیشتر پول بدن تا یه لیوان مشابه که بهشون تحمیل شده. پس این «قدر بودن» فقط یه حرف عاشقانه نیست، یه نیاز بیولوژیکه. به نظرتون چطور می‌شه این تعادل رو در روابط روزمره حفظ کرد؟
راهکار:
این جمله رو می‌شه به یه چالش روزانه تبدیل کرد: هر روز یه لحظه به این فکر کن که آیا ارزشی که به دیگران میدی، با ارزشی که ازشون می‌گیری هم‌ترازه؟ نه برای مقایسه، برای آگاهی.