از گِل تو آفریده شدم: باور قلبی به همذاتی در عشق:
بدن انسان هر ۷ سال یکبار سلولهایش را کاملاً نوسازی میکند، اما دیانای میتوکندریایی فقط از مادر به ارث میرسد و برای همیشه بین نسلها حفظ میشود. این یعنی میلیونها انسان نیای مادری مشترکی دارند؛ بهمعنای واقعی، ما از باقیماندهٔ گِل یکدیگریم. حالا فکر میکنید این همتباری ژنتیکی چقدر در حس «همذاتی» ما رسوخ دارد؟
راهکار:
این حس عمیق را میشود از دریچهٔ علم اعصاب دید: پژوهشها نشان میدهند مغز عاشقان هنگام نگاه به یکدیگر الگوهای امواج همسان پیدا میکند، گویی سیمکشی عصبیشان از یک گِل مشترک است. آن «باقیماندهٔ گِل» را شاید بشود همان نورونهای آینهای دانست که بدون تماس فیزیکی، همدلی را ممکن میکنند.