دلتنگی برای ایران و خشم از حکمرانی نالایق:
جالب است بدانید که در روانشناسی سیاسی، پدیدهای به نام «نوستالژی انقلابی» وجود دارد: وقتی مردم از وضع موجود ناامید میشوند، به یک «عصر طلایی» خیالی پناه میبرند که هرگز وجود نداشته. ایران در طول تاریخ بارها زیر بار حکومتهای خودکامه له شده، اما هر بار از خاکستر خود ققنوسوار برخاسته. آیا این چرخه تکرار تاریخ، ریشه در ساختار قدرت یا نهادهای مدنی ضعیف دارد؟
راهکار:
این حس عمیق وطندوستی را میتوان به کنش مدنی تبدیل کرد: مطالعه تاریخ معاصر ایران، شرکت در بحثهای سازنده درباره آینده کشور، یا حمایت از جنبشهای مدنی مسالمتآمیز. خشم اگر هدایت نشود، به فرسودگی میانجامد.