حکم تنهایی

حکم تنهایی از نگاه صادق هدایت:

نوروفیزیولوژی نشان می‌دهد مغز ما حتی در خلوت کامل هم در حال شبیه‌سازی گفت‌وگو با دیگران است. این «شبکه حالت پیش‌فرض» ثابت می‌کند تنهایی مطلق یک توهم زیستی است؛ ذهن ما همواره در حال ساختن دیگری است. آیا این شبیه‌سازی ذهنی، رهایی از حکم هدایت است یا تایید آن؟

راهکار:

این نگاه هدایت را می‌توان با ایده‌ای از مارتین هایدگر مقایسه کرد که می‌گوید انسان «در جهان پرتاب شده» است و تنهایی بنیادینش را با ساختن «دنیای مشترک» و گفت‌وگو با دیگران پر می‌کند. شاید محکومیت، نقطه شروع ساخت دنیای خود باشد.