حقیقت ناخوشایند

پذیرش حقیقت تلخ؛ رهایی از واقعیت ناخوشایند:

در تصویربرداری مغزی، پذیرش حقیقت یک عمل فعال است نه تسلیم: نام‌گذاری هیجان و پذیرش آن، آمیگدال را آرام و قشر پیش‌پیشانی را فعال‌تر می‌کند. در درمان پذیرش و تعهد، اجتناب تجربی درد را موقتاً کم می‌کند اما مزمن‌ترش می‌سازد. سقراط هم جام شوکران را پذیرفت، نه چون دوستش داشت، چون حقیقت را بالاتر می‌دید.

راهکار:

پذیرش حقیقت یعنی دوست داشتن آن نیست؛ مثل باز کردن پنجره در اتاق تاریک است: اول چشم را می‌زند، بعد مسیر را روشن می‌کند. هرچه با واقعیت کشتی بگیری، سایه‌اش طولانی‌تر می‌شود؛ وقتی رهایش کنی، انرژی‌ات آزاد می‌شود برای ساختن راه تازه.