چشمهای واقعی و تشخیص دروغهای واقعی:
تحقیقات جالبی در روانشناسی وجود دارد: انسانها در تشخیص دروغ به طور متوسط فقط ۵۴٪ موفق هستند (کمی بهتر از شانس). اما مغز ما در «برش نازک» (thin-slicing) یعنی قضاوت سریع و ناخودآگاه، گاهی درست عمل میکند. مثلاً افرادی که به عمد دروغ میگویند، اغلب ریزحرکات صورتشان (microexpressions) را کنترل میکنند، اما چشمها واقعاً دروغ را لو میدهند؟ تحقیقات نشان میدهد که تغییر ناگهانی مردمک چشم در هنگام استرس دروغ، قابل مشاهده نیست مگر با ابزار. پس شاید این جمله بیشتر یک استعاره شاعرانه باشد تا واقعیت علمی. سوال: آیا تا به حال شده با دیدن چشمان کسی متوجه دروغش شوید، اما بعداً پشیمان شوید؟
راهکار:
واقعیت این است که چشمان ما فقط ظاهر را میبینند، نه درون را. دروغگوها هم گاهی بهترین بازیگران چهرهاند. شاید بهتر باشد به جای اتکا به چشم، به الگوهای رفتاری و ناهماهنگیهای کلامی توجه کنیم.